WONEN IN ITALIË – TV kapot
Mijn televisie was kapot. Nu hoor ik van veel mensen dat ze weinig tv kijken, maar ikzelf kan dat niet zeggen, ik kijk graag televisie. Vooral naar het programma GEO van RAI 3.
Het is een beetje te vergelijken met het Nederlandse "Binnenste Buiten". GEO wordt dagelijks uitgezonden en laat dan de prachtigste reportages zien van dorpen en stadjes in alle uithoeken van Italië.
Grazia raadde me een electriciën aan."Bel Beltrame". "Jamaar die is ook de jongste niet meer, die kan ik toch niet het dak opsturen om naar de antenne te kijken", wierp ik tegen.
Grazia zei dat Beltrame onlangs nog bij hun het dak op was gegaan omdat een kabel los was geschoten. Geen probleem. Ik belde hem, legde mijn probleem uit en hij beloofde meteen de volgende dag te komen.
Prompt stond hij op het afgesproken tijdstip voor de deur. Beppe, ik ken hem, want hij heeft ook al eens m'n stofzuiger gerepareerd. Het is een magere zeventiger met een bos wit haar en een vriendelijk gezicht.
Ik liet hem eerst het tv-scherm zien. Daarop stond de boodschap dat er mogelijk een kabel los zat. Zonder aarzeling liep Beppe de trap op, de badkamer door en beklom de trap naar de zolder en het dakraam.
Ik ging maar naar beneden koffie zetten. Ik wilde hem niet op de vingers kijken en bovendien was ik er ook niet helemaal gerust op. Angstvallig keek ik van m'n terras naar boven, naar het dak, maar daar heerste rust.
Binnen een half uur hoorde ik gestommel en kwam Giuseppe de trap weer af. De spinrag zat in zijn haren en op z'n trui. We liepen naar de tv....en...hij deed het weer!!!
Even later zaten we buiten aan de espresso met taart, die ik nog over had van een etentje. Hij zag m'n derde terrasje beneden naast de moestuin met de vrolijke oranje ligstoel.
Ik legde uit waarom ik m'n moestuin had verplaatst en dat ik die stoel daar had staan om tussen het tuinieren door uit te kunnen rusten.
"Weet je wat dat terras nog leuker zou maken?" En hij keek me ondeugend aan. "Als jij daar in je zwempak in die stoel gaat liggen zonnen."
"Giuseppe!, wat krijgen we nou!!!" riep ik. Hij barstte in lachen uit. Even later ging hij naar huis. Ik hoefde maar een paar tientjes af te rekenen.
Wat heb ik Giuseppe onderschat. Behalve dat ie nog als een kat naar boven klauterde, heeft ie ook nog steeds de flair van een Italiaanse charmeur die graag een pikant grapje maakt.
Volgende week komt ie m'n pelletkachel schoon maken. Dat betekent helemaal demonteren en weer in elkaar zetten.
Ja, want Giuseppe is op de eerste plaats nog steeds op en top een vakman.
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
